Dainik Aikya - Published from Satara (Maharashtra,India) Published on,
 
Search Tag:     From Date:     To Date:     Section:    
Total Results: 30
एक मुलगा जंगलात गेला होता. चहुकडे निर्जन, उजाड जंगलात हवा व झाडांचाच आवाज येत होता. तो मुलगा घाबरुन ओरडला, ‘भूत’. तेव्हा त्याचा आवाज डोंगरांवर आदळून परतला व त्यास ‘भूत’ असे ऐकू आले. मुलाला वाटले की खरंच भूत आहे. तो हाताच्या मुठी आवळत जोराने ओरडला की, ‘तू मला खाशील’ डोंगरावर आदळून त्याचा आवाज परतला व त्याला वाटले की भूत मला विचारत आहे. तेव्हा तो म्हणाला, ‘हो मी तुला खाईल’ हा आवाज त्याच्यापर्यंत आला तेव्हा मुलगा घाबरुन घरी गेला व त्याने आईला सर्व गोष्ट सांगितली. आईने वस्तुस्थिती जाणून घेत सांगितले की, आता जंगलात गेल्यावर तू त्या भूताला सांग की, माझ्या मित्रा मी तुझ्यावर प्रेम करतो. पुन्हा जेव्हा मुलगा जंगलात गेला तेव्हा ओरडला, ‘माझ्या जीवलग मित्रा’ डोंगरांवर आदळून त्याच शब्दांचा प्रतिध्वनी ऐकू आला आणि  भूत  आपल्याला घाबरवीत नाही, असे त्याच्या लक्षात आले. नंतर तो म्हणाला, ‘मी तुझ्यावर प्रेम करतो’ डोंगरावर आदळून हेच शब्द परत आले व मुलाच्या आनंदाला पारावर राहिला नाही. कथा उपदेश : क्रियाची प्रतिक्रिया निसर्गाचा एक शाश्‍वत नियम आहे.
Saturday, October 07, 2017 AT 09:09 PM (IST)
भावाची प्रकृती बिघडल्याचा निरोप गणपतला मिळाला तेव्हा तिन्हीसांजा उलटून गेल्या होत्या. त्या काळी विजेचे दिवे नव्हते. गणपत कंदील घेऊन गावी निघाला. गावाची वाट जंगलातून जाणारी होती. सभोवताली किर्रर्र काळोख पसरला होता. त्यामुळे वातावरण जास्तच भीषण झाले होते. रस्ता निर्मनुष्य. इतक्यात एक झाडाची फांदी पडली. गणपत घाबरला आणि एका झाडावर आदळला. त्यामुळे कंदील पडला आणि फुटला. घाबरत गणपत उठला. त्याला चालण्याची चाहूल लागली. गणपतला वाटले भूतच आहे. त्यामुळे तो किंचाळला. किंचाळलेला आवाज ऐकून चालणारा माणूस पुढे आला पण तो पांगळा होता. त्याच्या कुबड्यांचा तो आवाज होता, ते काही भूत नव्हते. त्या पांगळ्याने गणपतला विचारले, एवढ्या अंधारात कुठे निघालात? गणपतला हा आवाज एका माणसाचा आहे हे कळले आणि तो एकदम शांत झाला. त्याची भीतीच पळाली. तो निर्भय झाला आणि त्याने पांगळ्याचा हात हातात घेतला आणि चालू लागला. परमेश्‍वराच्या रूपाने तो पांगळा गणपतला भेटला. कारण त्याचा पांगळेपणा गणपतला जाणवलाच नाही. उलट त्याचा भरभक्कम आधारच वाटला. म्हणून परमेश्‍वर सतत सांगाती असतो ही भावना मनात रुजवली की कायम त्याची साथ मिळेल आणि आपण निर्भय बनू.
Thursday, October 05, 2017 AT 09:18 PM (IST)
राजधानीचं शहर, दुथडी भरून वाहणारी नदी. विस्तीर्ण नदीकाठ. तिथं एका मोठ्या झाडावर एक कावळा-कावळी राहत होती. अंडी झाडाच्या ढोलीत ठेवून दोघं अन्न मिळविण्यासाठी बाहेर जात. ते परत येईपर्यंत त्यांची अंडी नाहीशी होत. दोन-तीन वेळा असं झाल्यावर एकदा त्या दोघांनी लपून बसून लक्ष ठेवले तर झाडाखालील एका बिळातून एक साप येऊन ती अंडी पळवत असलेला त्यांना दिसला. त्या मोठ्या सापापुढे या दोघांचा कसा निभाव लागणार? त्यांनी ही हकीगत त्यांचा मित्र असलेल्या कोल्ह्याला सांगितली. कोल्ह्याने त्यांना एक युक्ती सांगितली. दुसर्‍या दिवशी राजकन्या नदीवर आंघोळ करण्यासाठी लवाजम्यासह आली. तिचे दागिने दासींनी काठावर काढून ठेवले. कावळ्याने त्यातील एक हार उचलला आणि तो त्याने सापाच्या बिळात नेऊन टाकला. दासींनी ते पाहिल्यावर आरडाओरडा केला. सैनिक धावत आले. त्यांनी ते बीळ खणून काढले तेव्हा त्यांना मोठा साप दिसला. त्यांनी त्या सापाला ठार मारले व तो हार ते घेऊन गेले. कावळा-कावळी हे पाहून आता निश्िंचत झाले. कथा उपदेश : शक्तीवर युक्तीने मात करा.
Wednesday, October 04, 2017 AT 09:15 PM (IST)
सूर्य आणि वारा यांच्यात एकदा आपल्या शक्तीविषयी वाद जुंपला. दोघेही आपण सर्वात जास्त सामर्थ्यशाली असल्याचे पटवून देत होते. शेवटी रस्त्यावरून जाणार्‍या एका वाटसरूच्या अंगावरील घोंगडी बाजूला काढून ठेवण्यास जो भाग पाडेल तोच खरा पराक्रमी समजावा असे ठरले. प्रथम वार्‍याने जोराने वाहून ती घोंगडी उडविण्याचा प्रयत्न केला पण थंडी वाजायला लागल्यामुळे वाटसरू ती अधिकच घट्ट धरू लागला. शेवटी वारा दमला. मग सूर्याने आपली प्रखर किरणे वाटसरूच्या अंगावर सोडली. त्यामुळे उकडायला लागून वाटसरूच्या अंगातून घामाच्या धारा वाहू लागल्या तेव्हा त्याने ती घोंगडी काढून ठेवली व तो सावलीत जाऊन बसला. कथा उपदेश : नुसत्या शक्तीचा काहीच उपयोग होत नाही.
Saturday, September 23, 2017 AT 09:17 PM (IST)
महर्षी धौम्य ॠषींनी आपल्या दुसर्‍या शिष्याची उपमन्युची परीक्षा घेतली. त्यांनी त्याचा आहार बंद केला. माधुकरी मागून आणल्यानंतर गुरूने त्याला काही दिले नाही. नंतर तर माधुकरी घ्यायलाही जाऊ दिले नाही. तो गाईचे दूध प्यायला गेला तर गुरूने त्याला मानाई केली. नतंर उपमन्युने वासरांचे दूध पिऊन झाल्यावर त्याच्या तोंडाचा जो फेस गळत असे तो प्राशन करायला सुरूवात केली. पण गुरूने त्यालाही बंदी घातली. नंतर उपमन्युने रूईच्या झाडाची पाने खाल्ली त्यामुळे त्याची दृष्टी गेली. त्यामुळे तो चालता चालता विहिरीत पडला. धौम्या ॠषी त्याला शोधत तिथे आले. त्याला त्यांनी देव वैद्य अश्‍विनीकुमारांची स्तुती करायला सांगितली. अश्‍विनीकुमार प्रकट झाले. त्यांनी उपमन्युला भोजन दिले. पण त्याने गुरूच्या आज्ञेशिवाय भोजन खाल्ले नाही. तेव्हा गुरू प्रसन्न झाले व अश्‍विनीकुमार यांनी उपमन्युला दुष्टीही दिली व सर्व विद्याही दिल्या. कथा उपदेश : गुरूने घेतलेल्या शिष्याच्या परीक्षेत तो पास झाला की विद्या प्राप्त होतात.
Saturday, September 16, 2017 AT 09:05 PM (IST)
1 2 3 4 5 ...
 
© Copyrights 2010 Dainik Aikya.com - All rights reserved.
of
Powered By: