Dainik Aikya - Published from Satara (Maharashtra,India) Published on,
 
Search Tag:     From Date:     To Date:     Section:    
Total Results: 28
एकदा एका उन्मत्त हत्तीनं वृक्षाला धडक दिली. चिमणा-चिमणीचं घरटं उद्ध्वस्त होऊन खाली पडलं. त्यातली अंडी फुटून गेली. ती दोघं दु:खी झाली. हत्तीला धडा शिकवायचा होता त्यांना पण कसा, हा प्रश्‍न होता. त्याचं सांत्वन करायला आलेल्या माशी, बेडूक व सुतार पक्ष्यानं मिळून एक युक्ती केली. चिमणा-चिमणीला धीर दिला. आपण दुर्बल असलो तरी काय झालं? बलाढ्याशी लढा देऊ. मग ठरल्याप्रमाणे हत्तीच्या कानापाशी माशी गुणगुणली. खड्ड्याच्या टोकापाशी बेडकानं आवाज काढला. तिथे पाणी असावं म्हणून हत्तीनं तिथे पाऊल ठेवलं आणि तो खड्ड्यात पडला. सुतार पक्ष्यानं या गडबडीत त्याचा डोळा फोडला. अशारीतीने तिघांना एकत्र येऊन एकमेकांच्या सहकार्याने त्या बलाढ्य हत्तीला धडा शिकविला. कथा उपदेश : थोडी युक्ती, साहस आणि एकी असेल तरी बलाढ्याशीही लढा देता येईल.
Friday, December 01, 2017 AT 09:01 PM (IST)
स्वामी विवेकानंद पाश्‍चात्य देशांचा प्रवास करून परत आले आणि त्यानंतर त्यांची प्रकृती खूपच खालावली. डॉक्टरांनी त्यांना संपूर्ण विश्रांतीचा सल्ला दिला म्हणून ते दार्जिलिंगला गेले. तेथे असतानाच त्यांना बातमी समजली की, कलकत्त्यात प्लेगने हाहाकार माजवला आहे. हजारो लोक मृत्युमुखी पडले आहेत. आपण अशावेळी विश्रांती घेत बसणे पूर्णपणे चूक आहे असे स्वामीजींना वाटले. प्लेगच्या रुग्णांची सेवा करताना प्राण गेला तरी चालेल पण आपण ही रुग्णसेवा केलीच पाहिजे, असे ठरवून ते कलकत्त्यास परत आले. तेथे आल्यावर त्यांनी एक पत्रक काढून सर्वत्र वाटले. त्यात म्हटले होते की, ज्यांना कोणाला कोणत्याही प्रकारची मदत हवी असेल, त्यांना ती रामकृष्ण संघाकडून मिळेल. त्यांनी सेवापथके स्थापन केली आणि रुग्णांची शुश्रूषा करण्याचे काम त्यांच्यावर सोपवले. कथा उपदेश : जो आपले स्वत:चे दु:ख विसरून दुसर्‍याच्या मदतीसाठी धावतो तो खरा समाजसेवक होय.
Saturday, November 25, 2017 AT 09:00 PM (IST)
इराणचा क्रूरकर्मा बादशहा नादिरशहाने ‘बुद्धीचे बळ नि मनगटाची मस्ती’ यांच्या जोरावर दिल्लीपर्यंत धडक मारून सामˆाज्य विस्तार केला. त्यावेळी दिल्लीच्या तख्तावर मोहम्मदशाहा रंगीले हे होते. या दिल्लीपतीने विजयी नादिरशहाला हत्तीच्या अंबारीत बसवून शहराची सैर घडवण्याचा हुकूम दिला. शाही पीलखान्यातील ऐरावतासारखा उमदा हत्ती हजर झाला. सोन्याची अंबारी, भरजरी झूल, त्याला रुप्याच्या झालरी नि झिरमिल्या, मोत्यांच्या माळा, इराणच्या शहाला हत्ती हे वाहन अपरिचित होते. अंबारीत स्थानापन्न होतो तो त्याला अंबारीपुढे एक शाही हुजर्‍यासारखा दिसणारा इसम बसलेला दिसला. तो बिचारा माहूत होता. ‘कोण रे बाबा तू? तुझं काय काम? लगाम माझ्या हाती सोपव नि आपला रस्ता सुधार.’ नादिरशहानं फर्माविले. माहूत चमकला. थोडा वेळ थांबला. अखेर धैर्य एकवटून त्याने म्हटले, ‘खाविंद, कसूर माफ असावी. हत्तीला लगाम नसतो. माहूतच हातच्या अंकुशानं जनावरावर नियंत्रण ठेवतो.’ नादिरला नवल वाटलं. ‘आश्‍चर्य आहे. या अजस्त्र प्राण्याला लगाम नसतो? तर मग मी उतरतो. ज्या वाहनाचा लगाम माझ्या हाती नाही त्यावर मी बसणार नाही.
Friday, November 24, 2017 AT 08:48 PM (IST)
एका घनदाट जंगलात खळखळ वाहणार्‍या नदीच्या किनार्‍यावर एक विशाल वटवृक्ष होता व दुसर्‍या किनार्‍यावर एक वेळूचे झाड होते. ते अगदीच पातळ व लवचिक होते. वटवृक्षाला आपल्या विशालतेचा गर्व होता. तो वेळूच्या झाडाला म्हणाला, तुझे जीवन निरर्थक आहे. तुझ्या पातळपणामुळे तू कोणालाही सावली देऊ शकत नाहीत. फळे, फुले नसल्याने पशुपक्षीही तुझ्याजवळ येत नाहीत. याउलट माझी सावली, फळे, फुले यांचा सर्वांना उपयोग होतो. वेताच्या झाडाने जाणले की, वटवृक्षाला त्याच्या विशालतेचा गर्व झाला आहे पण तो गप्प बसला. काही दिवसांनी वादळ आले. घनघोर पाऊस पडू लागला. वादळाच्या वेगाने व पाण्याच्या रेट्याने वडाचे झाड उन्मळून पडले पण वेताचे झाड पाण्याच्या व वादळाच्या वेगाच्या दिशेने वाकल्यामळे जसेच्या तसे राहिले. वादळ शांत झाले. पाणी वाहून गेले पण वेताचे झाड पूर्वीप्रमाणेच उभे होते व वटवृक्षाचे नामोनिशाणही नव्हते. कथा उपदेश : विनयाचा अंतिम विजय होतो. गर्वाचे घर खाली होते.
Wednesday, November 22, 2017 AT 09:04 PM (IST)
एकदा एका सिंहाने आणि गाढवाने भागीदारीत शिकार करण्याचे ठरवले. हिंडता हिंडता ते रानटी मेंढराच्या एका गुहेपाशी आले. सिंह गाढवाला म्हणाला, ‘आपण असे करूया, मी गुहेच्या बाहेर उभा राहतो. तू आत जाऊन जोरजोरात ओरडायला सुरुवात कर. सगळ्या रानटी मेंढ्या घाबरून बाहेर येतील आणि मग मी त्यांचा फडशा पाडतो’, असे म्हणून सिंह बाहेर गुहेच्या दारापाशी पाळतीवर राहिला. गाढवालाही सिंहाची युक्ती पटली आणि त्याने आत घुसून मोठ्याने खिंकाळण्यास सुरुवात केली. रानटी मेंढ्या गाफील होत्या, त्यांना असा हल्ला अपेक्षितच नव्हता. नंतर त्याने आत जोरदार गोंधळ माजविला की, त्यामुळे सर्व मेंढेरे बाहेर पडली आणि आयतीच सिंहाच्या तावडीत सापडली. सिंहाने बहुतेक सर्वांना पकडून मारले. शेवटी गाढव बाहेर आले आणि दमून धापा टाकत सिंहाला म्हणाले, काढलं की नाही सगळ्यांना बाहेर? कसं काय वठलं नाटक?’ ‘अरे, विचारतोस काय?’ सिंह खो खो हसत म्हणाला, ‘खरं सांगायचं म्हणजे तू गाढव आहेस, हे मला माहीत नसते तर स्वत: मीसुद्धा तुला घाबरलो असतो पण यातील मांसाचा एकही तुकडा तुला मिळणार नाही आणि जास्त बोलशील तर तुलाही खाऊन टाकेन. जा इथून.
Monday, November 20, 2017 AT 09:10 PM (IST)
1 2 3 4 5 ...
 
© Copyrights 2010 Dainik Aikya.com - All rights reserved.
of
Powered By: